„(…) reakcje par są niezwykle złożone. Już pierwszy krok ku wzajemnemu dotykowi może wywołać silny lęk, a doświadczenia z wykonywania (lub unikania) poszczególnych ćwiczeń są bogate w znaczenia i emocjonalne konsekwencje. Niektórzy klienci nie są w stanie podjąć się tego zadania; inni zatrzymują się po kilku pierwszych próbach. Każda z tych reakcji wymaga klinicznej refleksji.

Wzajemny dotyk może wywołać głęboką przemianę w emocjonalnym rozwoju pary, w zachowaniach seksualnych partnerów oraz w ich zdolności do wspólnego przeżywania przyjemności — pod warunkiem, że terapeutka dysponuje wystarczającym rozumieniem psychoanalitycznym, które pozwala jej dostroić się do intersubiektywnych procesów uruchamianych przez pracę z ciałem i twórczo na nie reagować.

Z powodu utrzymującego się w naszej profesji dualizmu — oddzielania ciała od umysłu, seksu od relacji — wiedza o psychoanalitycznych podstawach tych procesów oraz jej zastosowanie kliniczne wciąż nie są powszechne”.

Ten fragment z książki Susan Pacey pokazuje, że to, co z zewnątrz może wydawać się prostym „ćwiczeniem”, w rzeczywistości uruchamia bardzo złożone reakcje emocjonalne i relacyjne.

Dotyk nie jest tu tylko techniką — jest językiem, który odsłania historię relacji, lęki, wstyd i pragnienia zapisane w ciele.

Pacey pokazuje, jak pracować z tym doświadczeniem w sposób uważny i odpowiedzialny — tak, by nie zatrzymać się na poziomie zadania, ale rozumieć to, co dzieje się między partnerami na poziomie nieświadomym.

„Zmysłowość i seksualność w terapii par” to książka, która pomaga terapeutom wyjść poza utrwalony podział na ciało i umysł — i zobaczyć, jak bardzo są one ze sobą powiązane w pracy z parami.