Koncepcja identyfikacji projekcyjnej i introjekcyjnej Melanie Klein (…) stanowi fundament współczesnej psychoterapii par. Początkowo rozumiana jako (wspólny) mechanizm obronny, identyfikacja projekcyjna wywodzi się z odkrycia przez Klein mechanizmów schizoidalnych funkcjonujących w pierwotnych stanach życia psychicznego.

U dorosłych partnerów mechanizmy te nadal działają nieświadomie, a każdy z partnerów pełni funkcję „pojemnika” na projekcje drugiego. Wybór partnera jest częściowo uwarunkowany potrzebą odnalezienia odpowiedniego odbiorcy własnych projekcji oraz odrzuconych aspektów self, które mogą być przez partnera kochane lub odrzucane czy krytykowane. „Dobre” części siebie mogą być projektowane na drugą osobę, by były tam „bezpieczne”, jeśli są zagrożone przez „zło” wewnętrzne (…).

Otwartość każdego z partnerów na projekcje drugiego tworzy tak zwane dopasowanie małżeńskie, które składa się ze wspólnych fantazji i wspólnych obron (…). Funkcjonując na podstawie nieświadomego kontraktu, partnerzy odpowiadają na potrzeby drugiego lub na nie reagują, osiągając swego rodzaju homeostazę: dynamiczne, lecz ograniczające przesuwanie się między zadowoleniem a napięciem bądź konfliktem„.

Ten fragment książki „Zmysłowość i seksualność w terapii par” pokazuje, jak ważną rolę w relacji odgrywają procesy, które pozostają poza świadomością partnerów.

To, co przeżywamy jako trudność w relacji — napięcie, rozczarowanie czy powtarzające się konflikty — często wiąże się z tym, jak projektujemy na partnera nasze lęki, pragnienia i odrzucone aspekty samego siebie.

Susan Pacey w przystępny sposób pokazuje w książce, jak rozumieć te procesy i jak z nimi pracować w terapii par — tak, by relacja mogła stać się przestrzenią rozwoju i wzajemnego zrozumienia przez partnerów.

Źródło zdjęcia: Logan Weaver on Unsplash.