„Cały proces interwencji dotykowej opisany w tej książce [„Zmysłowość i seksualność w terapii par”] odpowiada winnicottowskiemu rozumieniu „zabawy” jako złożonego procesu rozwojowego, w którym niemowlę uczy się eksplorować i regulować swoje lęki.

W podobny sposób terapeutki postrzegają „zadania domowe” jako formę zabawy dorosłych – taką, która pozwala partnerom eksplorować i przetwarzać negatywne, nieświadome, ucieleśnione doświadczenia.”

Susan Pacey pokazuje, że to, co w terapii par bywa nazywane „zadaniem”, w rzeczywistości może stać się przestrzenią głębokiej pracy psychicznej.

W jej ujęciu dotyk i wspólne doświadczenie nie są dodatkiem do rozmowy — są sposobem, w jaki para może bezpiecznie zbliżyć się do trudnych emocji: lęku, napięcia, czy wstydu.

To właśnie w tej „zabawie” — rozumianej po winnicottowsku — pojawia się możliwość zmiany: bardziej autentycznego kontaktu, większej swobody i nowego sposobu bycia razem.

Zdjęcie: Elen Yatsenko by Unsplash.